The Black hole

ja het zwarte gat, dat volgt er dus na twee maanden intensief samen leven met 9 andere mensen. Het begon al toen de landing werd ingezet met de mededeling van de piloot dat het in Amsterdam 8 graden is. 8 graden? Ok, we hadden het kunnen verwachten, maar dat is dus echt koud hé. Grijs, somber en nat, het leek wel of we nooit weggeweest waren. Na een uur lang door verschillende controles te zijn geweest, ze lieten zelfs de drugshonden op ons los, was het dan zo ver. Het terug zien van de mama, papa en lief. Ik werd al meteen overladen met paaseitjes, ja ze kennen mij een beetje

Het is heel fijn om je vrienden en familie terug te zien, maar het is ook moeilijk om de rest ginder achter te laten. Er zijn wat traantjes gevloeid en ik voelde me echt slecht toen we in het busje naar Zanderij stapten. Dus aan alle mensen in de nagelstraat, geniet er dubbel en dik van. Ik denk aan jullie en mis jullie!

Belgische zoenen

All good things come to an end

Dit wordt naar alle waarschijnlijkheid mijn laatste blogpost vanuit Suriname. Zaterdag zit ik op het vliegtuig naar België en dus rest er mij alleen nog enkele mensen te bedanken:
 Mama en Papa, ik weet niet hoe jullie te bedanken voor deze ongeloofelijke kans die ik heb gekregen. Ik heb hier heel veel bijgeleerd en weet dat ik er in de rest van mijn leven nog veel aan zal hebben. Bedankt!
Schat, bedankt voor de lieve mails, telefoontjes en sms’en. Het was niet altijd even gemakkelijk om zo ver van elkaar te zijn…
Alle vrienden en familie in België, bedankt voor de steun, het trouw lezen van mijn blog, de lieve mails. Ik heb jullie ongeloofelijk hard gemist en kijk er naar uit om bij te praten!

En dan, Suriname…
De Ware Tijd: bedankt voor de geweldige ontvangst. Bedankt Bonnie, Martin, Jaques, Seedo, Elly, Marion. Het was gezellig en soms ook gewoon lekker luidruchtig op ‘onze’ afdeling!
De Nagelstraat: Het was heel fijn om met jullie tienen samen te leven. Het gaat eenzaam zijn thuis. Leen, ik mis je nu al naast me in bed
Alle mensen die ik heb leren kennen in Suriname. Bedankt voor de geweldige ontvangst en voor de kans die jullie mij gegeven hebben. Ik ga jullie missen…

Ik hoop hier snel terug te zijn.

dikke zoen

foto’s

De laatse lading foto’s van mijn Suriname-avontuur.

dikke kus

Holi Phagwa en Pasen

Sinds donderdag waren we met z’n allen thuis. Voordeel van in een multicultureel land te leven? Je viert extra veel feestagen. Donderdag waren we thuis omdat het vrijdag, Goede Vrijdag was. Een feestdag in Suriname en dus verschijnt er geen krant. Zaterdag vierde de Hindoestaanse gemeenschap Phagwa. Hiermee wordt de overwinning van het licht op het donker gevierd. Dat gebeurt door elkaar te besmeuren met kleurtsoffen, verf en water. Onder stagiairs is het feest erg populair geworden, waarschijnlijk omdat het de geschikte moment is om wraak te nemen! Dat dacht ik ook, maar ik moest het bekopen, de roze verf is nog steeds niet helemaal uit mijn haar en bepaalde plekken op mijn lichaam hebben nog steeds een vreemde blauwe,roze of groene kleur :) . De avond voor Phagwa hebben we de verbranding van een gigantische stapel palmbladeren meegemaakt. Dat spektakel werd gevolgd door een heus Hindoestaans feest. Chanti, een collega van Leen, had er ons mee naartoe genomen. Ik stond daar te kijken naar de rest van de bende, die probeerden om de Hindoestaanse moves onder de knie te kijgen, en dacht ”Wie had er een jaar geleden gedacht dat ik dit allemaal ging meemaken?”

Zondag was het Pasen, het voelde wat raar aan om dat bij temperaturen van pakweg 38 graden te vieren. Via het werk had ik de opdracht gekregen om een misdienst bij te wonen en er iets over te schrijven. Samen met Arnaud ben ik naar de Volle Evangelische kerk geweest. Elly, een collega van mij, maakt er deel uit van de jongerenwerking. 2 uur en half hebben we daar gezeten en het is echt een beetje zoals je soms ziet op de televisie. Mensen staan er bijna in trance te zingen en te dansen en er wordt gepreekt op een hele aparte manier: “Vandaag is een blije dag, dus ga eten en drinken en wees blij!” Ik ben blij dat ik het eens meegemaakt heb en na bij na drie uur heb ik mijn hemel ook wel een beetje verdiend

Gisterenavond kwam dan het besef, nog minder dan een week te gaan…Ik ga hier vertrekken met spijt in mijn hart en tranen in mijn ogen. Ik laat schitterende vrienden, een geweldig land en heel veel geweldige ervaringen achter.

Mis jullie nu al…

Kijk naar het vogeltje

De foto’s van Brownsberg staan online. Veel plezier emee!
dikke zoen

Brulapen en watervallen

Van sommige plekken op deze aardbol kan je nog zo veel foto’s nemen als je wil. De echte pracht kan je nooit vastleggen. Sommige plaatsen op deze aarde kan je proberen te beschrijven met de best gekozen woorden. Het zal zelfs niet in de buurt komen van de werkelijke schoonheid. Brownsberg is zo’n plek.

Ons huisje lag op het tweede plateau van de berg, met een adembenemend zicht op het regenwoud en het stuwmeer. Ik heb vaak op het bankje zitten kijken naar al dat moois. Om aan het tweede plateau te geraken moet je een helse klim ondergaan met je busje. Gelukig hadden wij er een met tracktorbanden en een goede chauffeur. Zaterdagnammiddag  een serieuze wandeltocht ondernomen naar de waterval. 2,2 kilometer stijgen en dalen. Ondertussen kom je prachtige bomen, salamanders, slangenhuiden, linianen tegen. Harold, onze Surinaamse gids, kan er uren over vertellen. En als je dan nat in het zweet staat en je afvraagt waarvoor al dat vochtverlies goed is, dan kom je aan de waterval. Ongeloofelijk mooi, net zoals in de Ushuaia- douchereclames. Dan spring je in je bikini onder de ijskoude waterstraal, heerlijk! De avond hebben we gezellig doorgebracht. Stronten gespeeld, ik ben er nog even slecht in als vroeger , iets gedronken en gegeten en KOUD geleden. Omdat de berg dus hoger gelegen is koelt het er ook sneller af. Daar zaten we dan bij een avondtemperatuur van 19 graden, allemaal weggedoken in een trui. Dat belooft voor als ik in België terugkom.

Zondagochtend liep de wekker van sommnige onder ons om kwart voor 6 af. Vanop de berg kan je namelijk een prachtige zonsopgang meemaken. Ik dapper uit mijn bed, helaas was de mist van de partij en was er niets erg veel te zien. Gelukkig werden we toch beloond voor het vroege opstaan. Brulapen! Ze maken een immens geluid en opeens leek het of ze ongeloofelijk dichtbij zaten. Een aantal van ons had in zijn hangmat geslapen en kreeg de schrik van zijn leven bij het dichterbij horen komen van dat geluid (ik noem geen namen ). In de namiddag naar een andere waterval gewandeld, minstens even mooi als die van de dag ervoor. Daarna weer in het busje voor enkele uren hobbelen over de roodkleurige zandwegen terug naar Paramaribo.

Het was een geweldig weekend. Ik maak vanavond werk van wat foto’s om het water in jullie mond te doen lopen.

dikke zoen

Brownsberg

Dit weekend trekken we naar het Surinaamse binnenland. Meer bepaald naar Brownsberg. Dat is een natuurreservaat op ongeveer drie uur rijden van Paramaribo. Het gebied ligt in het district Brokopondo, net als het gelijknamige stuwmeer. Omdat we spreken over een ‘Berg’, het ligt 500 meter boven de zeespiegel , is het in brownsberg kouder dan hier aan de kust. Ik ben me al aan het voorbereiden . We gaan er slapen in een soort van huisje op de berg, met zicht op het regenwoud en we gaan wandelen naar de verschillende watervallen die het reservaat rijk is.

Ik beloof om veel foto’s te nemen.

Dikke zoen, bolleke, ik hou van je!

TikTik

Nog maar drie weken, het is haast niet te geloven. Ik kan nu al een waslijst aan dingen opsommen die ik ga missen wanneer ik terug in ons Belgenlandje zit. Het eten, het zonnetje, het links rijden en qwerty-typen (daar ben ik ondertussen al redelijk goed in), het uitgaan en salsadansen (alleen nog leren volgen ), de vrolijke mensen, de constante begroetingen. Suriname zit al een beetje in mijn hart en ik hoop van harte hier ooit terug te komen. Eerst nog genieten van mijn resterende tijd.

Dit weekend hebben we een drink gehouden voor de collega’s van het werk. Het was best gezellig om elkaar eens van een andere kant te leren kennen. Gisteren opgeruimd, helaas een onvermijdelijk gevolg van een feestje. Daarna hebben sofie en ik een WE-TIME gehouden. Scrub, gezichtsmaskertje, stukje chocolade en een chill muziekje, meer heb je niet nodig om totaal te ontspannen.

Volgend weekend trekken we naar het binnenland, daar kijk ik enorm naar uit. Eindelijk echt naar de tropen!

dikke zoen! Ik mis jullie!

Kiekjes

Er staan wat nieuwe kiekjes op de fotopagina. Meer spannende verhalen uit het boeiende Suriname volgen maandag. Ik ga nu genieten van mijn weekend.

dikke zoen

Knuffelbaarheidsgehalte

Het is zo ver, we zijn aan de salsa! Met de Caraibische sfeer in hun achterhoofd stonden 5 Belgen(Leen, Sofie, Wim, Arnaud en ik) gisteren vol goede moed op de eerste beginnerles salsa. Nu moet het gezegd, wanneer je hier uitgaat, en dat doen we af en toe, kan je er niet om heen. Ritme zit de mensen hier in het bloed en salsa komt bijna natuurlijk. Bij ons is dat iets minder het geval, we proberen wel, maar echt snor zat het nog niet. Daar komt dus vanaf nu verandering in. Na een maand kunnen we misschien al eens uitpakken in Lacaf of de Zsa Zsa Zoe. Elke dinsdag en vrijdag oefenen we, wie te laat komt of een les mist moet de volgende keer inhalen bij Tante Mien, die volgens sommigen onder ons een hoog knuffelbaarheidsgehalte heeft.