Dit wordt naar alle waarschijnlijkheid mijn laatste blogpost vanuit Suriname. Zaterdag zit ik op het vliegtuig naar België en dus rest er mij alleen nog enkele mensen te bedanken:
Mama en Papa, ik weet niet hoe jullie te bedanken voor deze ongeloofelijke kans die ik heb gekregen. Ik heb hier heel veel bijgeleerd en weet dat ik er in de rest van mijn leven nog veel aan zal hebben. Bedankt!
Schat, bedankt voor de lieve mails, telefoontjes en sms’en. Het was niet altijd even gemakkelijk om zo ver van elkaar te zijn…
Alle vrienden en familie in België, bedankt voor de steun, het trouw lezen van mijn blog, de lieve mails. Ik heb jullie ongeloofelijk hard gemist en kijk er naar uit om bij te praten!
En dan, Suriname…
De Ware Tijd: bedankt voor de geweldige ontvangst. Bedankt Bonnie, Martin, Jaques, Seedo, Elly, Marion. Het was gezellig en soms ook gewoon lekker luidruchtig op ‘onze’ afdeling!
De Nagelstraat: Het was heel fijn om met jullie tienen samen te leven. Het gaat eenzaam zijn thuis. Leen, ik mis je nu al naast me in bed 
Alle mensen die ik heb leren kennen in Suriname. Bedankt voor de geweldige ontvangst en voor de kans die jullie mij gegeven hebben. Ik ga jullie missen…
Ik hoop hier snel terug te zijn.
dikke zoen
Sofieke, onze nachten zal ik nooit vergeten. De nachten die in het verschiet liggen zullen koud en eenzaam zijn. Wie zal er nu voor ‘het evenwicht’ zorgen? Nogmaals, als je nog steeds getraumatiseerd bent door de aanrandingen tijdens de eerste nachten hier in Suriname, excuus. Ik ben ook maar een mens met noden. Chocolade zal de volgende weken jouw vertrek opvangen. Boek alvast een zimmer frei langs den mechelsesteenweg. Ik krijg het al warm als ik er aan denk… lebber lebber