Commewijne

Gegroet trouwe lezers!

ik heb een paar zalige dagen achter de rug. Vrijdag zijn we naar LaCaf geweest, een populair danscafe hier in Paramaribo. We zijn er ondertussen al een paar keer geweest en telkens opnieuw is het er feest. Zaterdag zijn we wat langer in onze nest blijven liggen, nu voor mij kon dat ook weer niet te lang. In de namiddag moest ik naar het cultureel centrum voor een rapevent te verslaan dat de hele dag duurde. Nu kan je veel van me verwachten, maar rap?? Eerst kregen we drie (!) films te zien om uit te leggen wat rap precies is. Eerlijk toegegeven, na de helft van de eerste film had ik het wat aandacht betrof al lang verloren. Dan maar op zoek gegaan naar de organisator, die trouwens fan is van men mooie accent, wat vragen gesteld en ervan door gegaan. Thuis heb ik men tekst uitgeschreven zodat ik hem zondag enkel nog naar de redactie moest brengen.

Zaterdagavond was er een grote fuif in Starzz, met enkele bekende DJ’s. Voordeel van journalist te zijn? Dedees had een vrijkaart! Het moet gezegd, het was een leuk feestje! Zondag dus plichtsgetrouw naar de redactie, men tekst in het systeem gestoken en weer naar huis. Na het ontbijt hebben we met een deel van ons de boot genomen aan de waterkant in Paramaribo, die bracht ons naar het stadje Nieuw Amsterdam in het ditrict Commewijne. De fietsen konden mee op de boot, het was heerlijk weer. We hebben lekker gegeten, rondgefietst en het openluchtmuseum bezocht.

Gisteren was weer de eerste werkdag van een nieuwe week, de vijfde al! Voor het eerst mocht ik mee op item buiten Paramaribo. Op één van de plantages in het district Commewijne draaiden ze enkele scenes uit een nieuwe film. De verzamelde pers werd in een busje gestopt, naar daar gereden, mocht zijn interviews doen, kreeg lekker eten voorgeschoteld en werd vervolgens weer naar de stad gereden. Ja ik hoor het jullie al denken, we hebben een zwaar beroep…

Ik maak werk van de foto’s.
Zie jullie graag en mis jullie.

Dikke zoen

Zeil je voor het eerst..

Grappige avond gisteren. Eerst en vooral hadden Arnaud en ik een gigantische afwas te doen (we hebben een schema dat bepaalt wie wanneer moet afwassen). Om het gebeuren wat aangenamer te maken lieten we ons mentaal ondersteunen door de betere Vlaamse shlager. Bart Kaëll, Eric en Sanne, Clouseau, ze zijn allemaal de revue gepasseerd.
Daarna met een deel in de hangmatten gaan hangen, de rest van de avond er ook niet meer uitgeweest. Veel gezeverd, gelachen, gegierd…Wat moet je nog meer hebben?
Van het weekend ben ik weer van corvee, hopelijk niet te vroeg, want ik zou graag eens uitslapen. Zondagmiddag moeten we gaan eten bij een Surinaamse kennis van ons. Het weekend zal weer voorbij vliegen.

Lieve schat, ik mis je!

dikke zoen voor elk van jullie

p.s. er staan wat nieuwe foto’s op.

Schrijven

Na al de wilde verhalen over de beestjes, het klimaat, de Surinaamse venten…zou je bijna vergeten dat ik hier vooral voor mijn stage zit. Schrijven, is wat ik hier meer dan ooit doe. Gemiddeld staat er elke dag een stuk van mijn hand in de krant. Vaak ook nog eens met foto’s. Het fijne aan hier stage doen is dat je echt heel het proces mag vervolledigen. Van contact leggen met de juiste personen tot en met de verwerking van het interview of de persconferentie. Er is niks zaliger dan dat. Natuurlijk zijn er ook frustrerende momenten. In Suriname kan je wel spreken van een bureaucratie. Na 13 uur ’s middags kan je hier niemand meer contacteren op een ministerie. Wanneer je dan vol goede moed om 9 uur ’s ochtends begint rond te bellen, ben je tegen 10 uur al super gefrustreerd omdat men de informatie niet kan verstrekken, omdat je later eens moet terugbellen, omdat ze je gaan doorverbinden met de juiste persoon en dat weer 10 minuten duurt…
In Suriname is er geen openbaarheid van informatie, wat betekent dat niemand verplicht is om je te geven wat je vraagt. Neem daar dan nog eens de logge structuur van de overheid bij en je begrijpt waarom een zelfhulpgroep voor gefrustreerde journalisten hier best op zijn plaats is.

Beestjes

Surinaamse beestjes, nog een aspect om te belichten. Wanneer ik van de redactie naar huis fiets kom ik een aapje tegen. Redelijk erg eigenlijk, want hij hangt geketend in een boom. Gisteren een kakkerlak in de keukenkast ontdekt, niet meer teruggezien nadat we een strooptocht hadden ingezet. Elke nacht last van de muggen, rotbeesten! Vrijdag vloog er een colibri tegen het raam. We waren een en al medeleven. Gelukkig, na een tussenkomst van onze geweldige buurman;) , kon het beestje weer rustig verder vliegen…Twee weken geleden zat er een leguaan binnen in huis. Hij werd weer naar buiten gejaagd met een bezemsteel. En o ja, we willen een schildpad als huisdier nemen (anders eten ze die hier toch maar op) en we noemen hen Frits!

weekend

Het zit er weer op, het is ongeloofelijk hoe snel alles hier gaat. Ik moest normaal gezien dit weekend werken, maar heb geluk gehad. Er waren geen interessante items. Ik was wel heel het weekend stand-by, dat betekent constant je GSM (of cellulair zoals ze die hier noemen) in het oog houden. Ik was blij dat ik wat kon uitrusten dit weekend. Het klinkt misschien raar, maar na een hele dag achter je computer en een hele dag met je hoofd bezig zijn, ben je moe.

Zaterdag was het schitterend Tropische weer, weer van de partij. Een goeie 36 graden, zonnetje en blauwe hemel. Dat waren genoeg positieve elementen om te gaan zwemmen in open lucht. Op het dak van het Krasnapolsky hotel hier in Paramaribo is een zwembad. Iedereen die het wil kan voor 6 euro een hele dag zwemmen. Dat hebben we dan meteen ook gedaan.

Zondag was een luie dag, eindelijk eens uitslapen, rustig wakker worden, filmpje kijken…En dan ’s avonds om in schoonheid af te sluiten, frietjes gaan eten! Ze waren best te pruimen, maar ik kijk toch al uit naar die van frituur Sabrina

 Hele dikke zoen,

Nog een maand te gaan…

Brr

Koud water. Dat aspect van de Surinaamse cultuur heb ik hier nog niet belicht. Maar zeer weinig Surinaamse huizen zijn voorzien van een boiler. Helaas is dat van ons er geen van. Dat betekent: douchen, afwassen en kleren wassen met KOUD water. Vooral douchen is niet zo aangenaam. ’s ochtends heb je er al veel moed voor nodig. Meestal houd ik het douchemoment wanneer ik net teruggefietst ben van het werk. Het zonnetje schijn, je hebt lekker gefietst, dan kan je jezelf nog overtuigen van de heilzame kracht van een koude douche. Je begint moedig met een schouder nat te maken en spoort jezelf mentaal aan om helemaal onder de straal te gaan staan. Op dat moment stokt mijn adem altijd een beetje. Want koud blijft koud, ook al is het buiten 35 graden.

Voordeel, de waterfactuur loopt hier niet hoog op, te koud namelijk…

Feestmaaltijd

Gisterenavond zalig eten klaargemaakt: bami, met groenten en kip klaargemaakt in parbobier. Heerlijk gesmuld! Daarna fijn nagepraat aan tafel en niet te laat onze nest in gekropen. Vandaag staat er weer heel wat journalistieks op het programma. Een artikel over de dag van de moedertaal en vanavond een persconferentie over de nieuwe bibliobus. Zeg nu nog eens dat we niet werken

Cola Creek

Het weekend zit er weer op, ongeloofelijk hoe snel dat hier voorbij gaat. Vandaag begint mijn derde week stage al! Dit weekend stonden er weer twee stukken van me in de krant en vandaag weer eentje. Gisteren (zondag) zijn we naar cola-creek geweest. Luis en Gilly, journalisten bij De West en Dagblad Suriname, hadden alles voor ons geregeld. Er was een busje, lekker eten, drank en …regen! We zijn vertrokken in de stortregen, maar tegen dat we er waren scheen er al een waterig zonnetje en dus zijn we onmiddellijk in de kreek gedoken. De kreek wordt Cola Creek genoemd omdat het water de kleur van Cola heeft. Dat komt omdat zout en zoet water er samen komen. Het is heel vreemd om in water te springen en de bodem niet te kunnen zien. 

 Ik mis jullie allemaal!

dikke zoenen

Chocolade!

Eeuwige dankbaarheid aan Stijn en Arnaud. Toen ik gisteren thuiskwam van het werk, was ik echt kapot. Ik ging naar de slaapkamer om me om te kleden en wat lag er op mijn kopkussen? Een reep cote d’or chocolade!! Een half uur later kwam Arnaud thuis en wat had hij bij? Gullian-zeevruchten!! De kerels hadden gewoon aan ons gedacht op zo’n melige Valentijnsdag. Onze vriendjes zitten aan de andere kant van de wereld, maar chocolade verzacht de pijn toch een klein beetje!

Merci!

Hey Fa!

Weet je wie ik gisterenavond ontmoet heb? Alida Neslo van ‘De Boomhut’! Ze was de woordvoerster tijdens een persconferentie waarop ik aanwezig was. Ze woont sinds een paar jaar weer in Suriname. Het was net of ik geconfronteerd werd met men eigen jeugd. Ik verwachtte elk moment dat Peter Paulus Post de ladder op zou klimmen.  Achteraf heb ik even met haar gesproken en ze zei me, dat ze nog vaak door stagiairs wordt aangesproken. Surinamers kennen haar echter niet in de gedaante van de boomhutbewoonster. Jammer, ik was gisteren nochtans heel enthousiast!

zoentje en een gelukkige Valentijn (hier in Suri zijn ze er zot van.)